Czym jest odrębna własność lokalu?

Samodzielny lokal mieszkalny może stanowić odrębną nieruchomość (art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali). Samodzielny oznacza wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku, z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi i pomieszczeniami pomocniczymi (art. 2 ust. 2). Spełnienie tych wymagań stwierdza starosta w zaświadczeniu (art. 2 ust. 3).

Do lokalu mogą przynależeć jako części składowe pomieszczenia, które do niego nie przylegają: piwnica, strych, komórka, garaż (art. 2 ust. 4). Właściciel ma też udział w nieruchomości wspólnej, liczony ze stosunku powierzchni lokalu z pomieszczeniami przynależnymi do powierzchni wszystkich lokali (art. 3 ust. 1 i 3). Zniesienia tej współwłasności nie da się żądać, dopóki trwa odrębna własność lokali.

Odrębną własność ustanawia się umową, jednostronną czynnością właściciela nieruchomości albo orzeczeniem sądu znoszącym współwłasność (art. 7 ust. 1). Umowa wymaga aktu notarialnego, a sama własność powstaje dopiero z wpisem do księgi wieczystej (art. 7 ust. 2). Bez wpisu jest akt, ale nie ma jeszcze wyodrębnionego lokalu.

W blokach spółdzielczych mieszkania z odrębną własnością sąsiadują z lokalami, do których mieszkańcy mają prawa spółdzielcze. Z zewnątrz nie widać różnicy, wychodzi ona przy sprzedaży, kredycie i spadku.