KrótkoSpółdzielcze własnościowe prawo do lokalu to ograniczone prawo rzeczowe do mieszkania w zasobach spółdzielni: budynek należy do spółdzielni, ale prawo do lokalu można sprzedać, odziedziczyć i obciążyć hipoteką.
Ustawa opisuje to prawo krótko: jest zbywalne, przechodzi na spadkobierców, podlega egzekucji i jest ograniczonym prawem rzeczowym (art. 172 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych). Umowę zbycia zawiera się w formie aktu notarialnego, a notariusz przesyła wypis spółdzielni (art. 172 ust. 4). Nabywca, także spadkobierca, staje się członkiem spółdzielni i ma ją niezwłocznie zawiadomić o nabyciu (art. 171 ust. 6).
Przepisy, które kiedyś opisywały ustanawianie tego prawa (art. 171 ust. 1-5), są dziś uchylone. W obrocie są więc prawa już istniejące, zwykle z czasów PRL i lat dziewięćdziesiątych. Księga wieczysta dla takiego prawa może być prowadzona, ale nie musi (art. 1 ust. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece), a przedmiotem hipoteki może być samo prawo (art. 65 ust. 2 pkt 2).
Wiele osób przekształca je w odrębną własność. Na pisemne żądanie uprawnionego spółdzielnia musi zawrzeć umowę przeniesienia własności lokalu po spłacie przypadającej na lokal części zobowiązań związanych z budową i zaległych opłat (art. 1714 ust. 1), co do zasady w ciągu 6 miesięcy od wniosku (ust. 11). Wynajęcie mieszkania nie wymaga zgody spółdzielni, chyba że zmienia sposób korzystania z lokalu (art. 1716).
Gdy prawo przeszło na kilku spadkobierców, mają rok od otwarcia spadku na wyznaczenie spośród siebie pełnomocnika do spraw związanych z lokalem; potem przedstawiciela może wyznaczyć sąd (art. 179).