KrótkoPakowanie szkła i porcelany to zabezpieczanie naczyń, kieliszków, wazonów i figurek do przewozu tak, żeby nie stykały się ze sobą ani ze ściankami kartonu. Każdy przedmiot owija się osobno, a puste przestrzenie wypełnia.
Szkło pęka najczęściej nie od upadku kartonu, lecz od drgań w aucie. Dwa kieliszki stukające o siebie przez pół godziny jazdy po łódzkim bruku wystarczą, żeby jeden stracił nóżkę. Cała sztuka polega więc na tym, żeby nic w pudle się nie ruszało.
Na dno kartonu idzie gruba warstwa zgniecionego papieru. Każdą rzecz owija się osobno, a kubki, dzbanki i wazony wypełnia papierem także w środku, bo pusta przestrzeń pęka pod naciskiem. Kieliszki na wysokiej nóżce owija się najpierw wokół nóżki, potem całość. Do kieliszków i szklanek dobrze nadają się kartony po winie albo specjalne pudła z tekturowymi przegródkami.
Najcięższe rzeczy idą na spód, najlżejsze na wierzch: półmiski i salaterki niżej, filiżanki i spodki wyżej. Gotowy karton przechodzi prosty test. Delikatnie się nim kołysze i słucha. Jeśli coś dzwoni albo się przesuwa, trzeba dołożyć wypełnienia.
Typową pomyłką jest pakowanie porcelany do dużych pudeł. Komplet obiadowy na dwanaście osób w jednym kartonie robi się tak ciężki, że dno się ugina, a nosząca go osoba nie widzi stopni. Lepiej rozłożyć serwis na kilka średnich kartonów. Kryształy po babci, porcelanę z Ćmielowa czy szklane klosze lamp pakuje się oddzielnie od zwykłych talerzy, w mniejszych pudłach.
Opis „szkło” na kilku bokach i strzałka „góra” to sygnał dla ekipy, że karton jedzie na wierzchu stosu i nie stoi pod pudłem z książkami.