Czym jest paliwo alternatywne RDF?

W katalogu odpadów paliwo alternatywne figuruje jako „odpady palne (paliwo alternatywne)” z kodem 19 12 10, w podgrupie odpadów z mechanicznej obróbki odpadów, np. sortowania i rozdrabniania (rozporządzenie w sprawie katalogu odpadów). Prawnie pozostaje więc odpadem i spalać je wolno tylko w spalarni albo współspalarni. Skrót pochodzi od angielskiego refuse derived fuel, czyli paliwo z odpadów.

Powstaje w sortowniach i instalacjach przetwarzających odpady. Z ładunku wydziela się metale, szkło, kamienie i część organiczną, a resztę o wysokiej wartości opałowej rozdrabnia na drobne płatki. Surowcem bywają odpady wielkogabarytowe: pocięta płyta wiórowa, gąbka z tapczanów, wykładziny, tkaniny obiciowe.

W hierarchii postępowania z odpadami przeróbka na paliwo stoi niżej niż recykling. Ustawa wprost wyłącza z recyklingu przetwarzanie odpadów na materiały wykorzystywane jako paliwa (art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy o odpadach). RDF jest więc drogą dla tego, czego nie da się sensownie przerobić na nowy materiał, a co szkoda zakopać na składowisku.

Duże hałdy RDF łatwo się zapalają. Ustawa wymienia paliwo alternatywne na pierwszym miejscu listy odpadów palnych, dla których wojewódzki inspektor ochrony środowiska ma mieć dostęp do obrazu z monitoringu miejsca magazynowania w czasie rzeczywistym (art. 25 ust. 6f). Na tej samej liście są zresztą odpady wielkogabarytowe z wyłączeniem metali.