KrótkoUstawa o ochronie praw lokatorów to ustawa z 21 czerwca 2001 r., która określa zasady i formy ochrony osób używających cudzych lokali oraz reguły gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. Reguluje m.in. kaucje, wypowiedzenia, najem okazjonalny i eksmisje.
Pełny tytuł brzmi: ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Ostatni tekst jednolity ogłoszono w Dz.U. z 2023 r. poz. 725 (tekst jednolity w eli.gov.pl). Zgodnie z art. 1 ustawa reguluje zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy.
Lokatorem w rozumieniu ustawy jest nie tylko najemca, ale każdy, kto używa lokalu na podstawie innego tytułu prawnego niż własność (art. 2 ust. 1 pkt 1). Ustawa nie obejmuje pomieszczeń przeznaczonych do krótkotrwałego pobytu, takich jak hotele, internaty czy pensjonaty (art. 2 ust. 1 pkt 4).
Główne bloki ustawy to: obowiązki wynajmującego i najemcy, protokół i kaucja (art. 6-6g), ograniczenia wypowiadania umów przez właściciela (art. 11), eksmisja i najem socjalny (art. 14-17), najem okazjonalny (art. 19a-19e) i instytucjonalny (art. 19f-19j), mieszkaniowy zasób gminy (art. 20-21), najem socjalny (art. 22-25) i tymczasowe pomieszczenia (art. 25a-25d).
Ustawa nie zastępuje kodeksu cywilnego. Podstawowe reguły najmu, w tym zwrot lokalu i zużycie przy prawidłowym używaniu, są w kodeksie, a ustawa je uzupełnia i modyfikuje. Obowiązki z art. 6a-6e strony mogą ułożyć inaczej tylko w umowach o lokale spoza publicznego zasobu mieszkaniowego (art. 6f). Przy najmie okazjonalnym i instytucjonalnym stosuje się tylko wybrane przepisy (art. 19e, 19j).
Więcej na ten temat
- Usługa: Opróżnianie po najemcy w Łodzi