KrótkoWypowiedzenie najmu to jednostronne oświadczenie wynajmującego albo najemcy, które kończy umowę po upływie okresu wypowiedzenia. Terminy i dopuszczalne przyczyny zależą od rodzaju umowy i od tego, która strona wypowiada.
Najem na czas nieoznaczony każda strona może wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a gdy ich brak, ustawowych (art. 673 kodeksu cywilnego). Dla lokalu z czynszem płatnym miesięcznie kodeks przewiduje wypowiedzenie najpóźniej na trzy miesiące naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego (art. 688). Umowę na czas oznaczony można wypowiedzieć w wypadkach określonych w umowie (art. 673 § 3).
Właściciela mieszkania wiąże dodatkowo art. 11 ustawy o ochronie praw lokatorów. Lokatorowi, który płaci za lokal, można wypowiedzieć tylko z przyczyn wskazanych w ustawie, na piśmie pod rygorem nieważności i z podaniem przyczyny. Wśród nich są zaległości za co najmniej trzy pełne okresy płatności po pisemnym uprzedzeniu i dodatkowym miesięcznym terminie, podnajem bez wymaganej zgody i używanie lokalu sprzecznie z umową mimo upomnienia.
Najem okazjonalny i instytucjonalny mają własne reguły, a ustawa stosuje do nich tylko wybrane przepisy (art. 19e i 19j). Osoby, które wstąpiły w najem po śmierci najemcy, mogą go wypowiedzieć z zachowaniem terminów ustawowych, nawet gdy umowa była na czas oznaczony (art. 691 § 4 k.c.).
Wypowiedzenie samo nie opróżnia mieszkania. Po upływie okresu wypowiedzenia najemca ma lokal wydać. Gdy tego nie robi, właściciel nie powinien sam wynosić jego rzeczy; drogą jest sąd i komornik, a przy najmie okazjonalnym tryb z aktem notarialnym. Spór o skuteczność wypowiedzenia to sprawa dla prawnika.