Czym jest zamrażarka skrzyniowa?

Konstrukcja jest prosta: blaszana wanna obłożona grubą pianką, rurki parownika biegnące w ściankach komory, sprężarka w osobnej wnęce przy podłodze. Zimne powietrze jest cięższe od ciepłego, więc po podniesieniu klapy zostaje w środku, zamiast wypłynąć jak z szafy. Dlatego skrzynie dobrze trzymają mróz nawet w nagrzanym garażu.

W piwnicach łódzkich kamienic i bloków stoją często egzemplarze z lat 80. i 90. W obiegu i w piance takich urządzeń mogą być gazy z rodziny freonów, a urządzenia zawierające freony mają w katalogu odpadów osobny kod 20 01 23* (katalog odpadów, Dz.U. 2020 poz. 10). Ustawa o ZSEE zalicza zamrażarki do grupy 1, sprzętu działającego na zasadzie wymiany temperatury (załącznik nr 1 do ustawy o ZSEE). Młodsza czy starsza, skrzynia jedzie w całości, z agregatem i klapą.

Rozmrażanie trwa dłużej niż w lodówce, bo lód narasta na ściankach grubą warstwą. W dnie wielu modeli jest korek odpływowy, przez który wodę spuszcza się do miski. Gdzie korka brak, zostaje gąbka i ręczniki. Lodu nie skuwa się nożem ani śrubokrętem: tuż pod nim biegną rurki z czynnikiem.

Przy wynoszeniu przeszkadza długość. Duża skrzynia ma często ponad metr, a w piwnicy stoi na końcu wąskiego korytarza, za drzwiami boksu. Po schodach niesie się ją poziomo, klapą do góry, z klapą przyklejoną taśmą albo zamkniętą na kluczyk. Kluczyk dobrze odszukać wcześniej, bo zatrzaśnięta zamrażarka bez niego to kłopot dla każdego, kto miałby ją jeszcze używać.